Nachfolgend möchten wir eine vierteilige Gedichtreihe von Reza Panahi mit euch teilen. Es folgen jeweils das perische Original und dann eine deutsche Übersetzung.
Viel Spaß beim Lesen und dem Sammeln von Eindrücken!
خانه کجاست؟ / Wo ist ein Zuhause?
داشتم با دربهدریهایم قدم به قدم به سمت خانه، مأمن تنهاییها گام برمیداشتم.
ترانهسرایی پرندگان و زیبایی خانههای رنگارنگ انگار داشتند با هم به حزنی که عمیقاً در من نشسته بود نگاه میکردند.
هوای مطبوع و سکوت ملیح خیابانها اما نمیتوانست منِ در خود فرو رفته را به شادی مهمان کند.
من که آدم گوشهنشینی نبودم؛ چه شده که حالا به عمق تنهایی پرتاب شدهام؟
میشود مگر عقابی را با آن وسعت پرواز در قفسی هر چند زرین بیمیل به پرواز نگه داشت؟
داشتم در بغض خفتهام غوطه میزدم که پیرمردی بلندقد، خوشهیکل با پوستی روشن و چشمانی سبز روبهرویم ایستاد.
او لبخند زد. لبخندی که انگار تمام خستگی مرا دیده بود.
آمده بود تا با مهربانی بیکلامش مرا از دل غم بیرون بکشد.
برای لحظهای در دایره مهربانیاش متوقف شدم. دقیق و روشن مثل نشستن تیر بر هدف.
چقدر خوب میشد اگر میتوانستم رنگ احساساتم را نشان دهم؛ قلبی که تازه به ساحل آرامش رسیده بود.
تا آن روز، عمق احیای یک انسان با یک لبخند را نمیدانستم.
پس راست میگفتند: فاصله انسانها شاید به اندازه یک اخم یا یک لبخند باشد.
دلم میخواست او را در آغوش بگیرم و برای این امید بیچشم داشت از او تشکر کنم اما واژههای آلمانی در من گم شده بودند و زبان مشترکی نداشتیم.
پس تنها چیزی که باقی ماند؛ یک لبخند بود؛ زبان بینالمللی قدردانی.
Ich ging mit meiner inneren Heimatlosigkeit Schritt für Schritt auf ein Zuhause zu, das mir als Zuflucht meiner Einsamkeit erschien.
Der Gesang der Vögel und die bunten Häuser schienen gemeinsam auf die Traurigkeit zu blicken, die tief in mir saß.
Die milde Luft und die stille Straße konnten mich nicht aus meiner inneren Versunkenheit in Freude zurückholen.
Ich war kein Mensch, der sich zurückzieht – was ist geschehen, dass ich nun in die Tiefe der Einsamkeit geworfen wurde?
Kann man einen Adler mit seinem weiten Flugraum in einem goldenen Käfig halten, ohne dass er irgendwann wieder fliegen will?
Während ich in meiner erstickten Traurigkeit versank, blieb ein großer, kräftiger älterer Mann mit heller Haut und grünen Augen vor mir stehen.
Er lächelte – ein Lächeln, das meine ganze Erschöpfung zu erkennen schien.
Er war gekommen, um mich mit seiner wortlosen Freundlichkeit aus dem Schmerz zu holen.
Für einen Moment blieb ich im Kreis seiner Freundlichkeit stehen, so klar und sicher wie ein Pfeil, der sein Ziel trifft.
Wie schön wäre es gewesen, meine Gefühle sichtbar zu machen – ein Herz, das gerade erst das Ufer der Ruhe erreicht hatte.
Bis zu diesem Tag hatte ich nicht verstanden, wie ein Mensch durch ein Lächeln wieder zum Leben finden kann.
So stimmt es wohl: Der Abstand zwischen Menschen kann ein Stirnrunzeln oder ein Lächeln sein.
Ich hätte ihn gern umarmt und für diese hoffnungsvolle Geste gedankt, doch meine deutschen Worte gingen mir verloren, und wir hatten keine gemeinsame Sprache.
So blieb mir nur ein Lächeln – die internationale Sprache der Dankbarkeit.
— Reza Panahi
خانه برای من / Mein Zuhause
مهاجر گاهی دو خانه دارد. شاید هم گاهی هیچ خانهای ندارد.
خانه فقط یک آدرس نیست.
بخشی از هویت آدم است؛ جایی که زبان، عادات و خاطراتش در آن جا گرفتهاند.
هر وقت در میان سکوت خیابانها و سنگفرش کوچهها گام برمیدارم؛ زیبایی ساختمانها و تنوع رنگهای شان چشمم را نوازش میکند.
با آن که خانهها پیرند؛ اما چه خوش میدرخشند!
انگار ناخودآگاه به درونشان پرتاب میشوم.
مهربانی آدمهای ناآشنا را هم که کنار این همه لطافت میگذارم؛ امیدوارتر به زندگی مینگرم.
با خودم میگویم سهم من فقط دلتنگی و تنهایی نیست؛ دیدن این حجم از زیبایی دنیا هم هست.
دنیایی با هزاران تفاوت اما گیرا و زنده.
به راستی خانه کجاست؟
آیا جایی است که در آن زندگی میکنیم؟
Manchmal hat ein Migrant zwei Zuhause. Manchmal hat er vielleicht gar keines.
Zuhause ist nicht nur eine Adresse.
Es ist ein Teil der Identität, in dem Sprache, Gewohnheiten und Erinnerungen ihren Platz gefunden haben.
Wenn ich durch die stille Stadt gehe und über das Kopfsteinpflaster der Straßen laufe, berührt mich die Schönheit der Gebäude und die Vielfalt ihrer Farben.
Auch wenn die Häuser alt sind, leuchten sie auf eine besondere Weise.
Ich werde fast unbewusst in sie hineingezogen.
Wenn ich die Freundlichkeit fremder Menschen dazu nehme, betrachte ich das Leben mit mehr Hoffnung.
Ich sage mir: Mein Anteil ist nicht nur Sehnsucht und Einsamkeit, sondern auch all diese Schönheit der Welt.
Eine Welt voller Unterschiede, aber zugleich lebendig und anziehend.
Wo liegt also das Zuhause wirklich?
Ist es der Ort, an dem wir leben?
— Reza Panahi
خانه / Zuhause
خانه جایی است که آدم خودش را در آن گم نمیکند.
نمیدانم پس چرا من در دومین خانهام گم شدهام؟
شاید هنوز به آن عادت نکردهام یا شاید اصلاً خانهی من نیست؟
هنوز نمیدانم جای ادویهها یا ساعت دیواری کجاست.
گاهی به کمد اشتباهی سر میزنم یا به دیوار اشتباهی نگاه میکنم.
زندگی در خانه جدید یعنی آموختن دوبارهی همان چیزهای ساده.
کوچهها، محلهها، مسیرها؛ انگار همه را باید دوباره در ذهن ساخت.
گاهی حس میکنم در فضایی ناآشنا راه میروم بدون هیچ راهنمایی.
جایی که هنوز نه قوانینش را میشناسم و نه میدانم از کدام مسیر باید رفت.
نمیدانم چه کسانی میتوانند راهنما و همراه من باشند.
گاهی گیج میشوم و نمیفهمم: من گم شدهام یا راه پیچیده است؟
مهاجرت یعنی پذیرفتن این که باید همه چیز را از نو ساخت.
و همین «از نو ساختن» خودش داستانی طولانی است.
Zuhause ist der Ort, an dem man sich selbst nicht verliert.
Ich weiß nicht, warum ich mich in meinem zweiten Zuhause trotzdem verloren fühle.
Vielleicht habe ich mich noch nicht daran gewöhnt, oder es ist einfach nicht mein Zuhause.
Ich weiß noch immer nicht, wo die Gewürze stehen oder wo die Wanduhr hängt.
Manchmal öffne ich den falschen Schrank oder schaue an die falsche Wand.
Das Leben in einem neuen Zuhause bedeutet, die einfachen Dinge neu zu lernen.
Straßen, Nachbarschaft und Wege müssen im Kopf wieder neu entstehen.
Manchmal habe ich das Gefühl, mich in einem fremden Raum ohne Orientierung zu bewegen.
Ein Ort, dessen Regeln ich noch nicht kenne und von dem ich nicht weiß, welchen Weg ich nehmen soll.
Ich weiß auch nicht, wer mir wirklich helfen kann, mich zurechtzufinden.
Manchmal bin ich verwirrt und frage mich: Bin ich verloren oder ist der Weg einfach zu kompliziert?
Migration bedeutet, zu akzeptieren, dass man alles neu aufbauen muss.
Und dieses Neuaufbauen ist eine lange Geschichte für sich.
— Reza Panahi
خانه و خاطره / Haus und Erinnerung
آواز پرندگان در صبح و شام، قلبم را دوباره به سوی ایران میبرد.
به سرزمینی که خاطرههایش هنوز در من زندهاند؛ جایی که جانم روزی با جان آن خاک گره خورده بود؛ گرهی که هنوز در سکوتهایم باز نشده است.
نغمههای نرم و جاری در فضا انگار ادامه همان خاطرهها هستند یا شاید بازتابی از دلبستگیهایم.
نمیدانم چیست؛ اما هر چه هست مرا که تازهوارد این جهانم صدا میزند.
در این سرزمین جدید، کودکی شدهام که هنوز در تمرین قدمهای اول است.
کودکی که بارها زمین میخورد و دوباره از نو برمیخیزد.
وقتی به آینه مینگرم؛ خودم را میبینم؛ بیپشتوانه و بیحضور کسی که بتوانم از خستگی ذهن و گرسنگی روز با او سخن بگویم.
در خلوت خانه ناچار تکیهگاهی برای خودم شدهام و همنشینی برای تنهاییهایم.
و چشمانتظار حضوری هستم که با مهربانیاش مرا مهمان یک فنجان عشق کند.
Der Gesang der Vögel am Morgen und am Abend trägt mein Herz immer wieder nach Iran.
In ein Land, dessen Erinnerungen noch in mir lebendig sind – ein Ort, an dem meine Seele einst mit der Seele dieses Landes verbunden war, ein Knoten, der sich in meinen stillen Momenten noch nicht gelöst hat.
Die sanften, fließenden Klänge im Raum wirken, als wären sie eine Fortsetzung dieser Erinnerungen oder vielleicht ein Spiegel meiner Verbundenheit.
Ich weiß nicht, was es ist, aber was auch immer es ist, es ruft mich – mich, die ich in dieser Welt noch ganz neu bin.
In diesem neuen Land bin ich zu einem Kind geworden, das noch die ersten Schritte übt.
Ein Kind, das immer wieder fällt und jedes Mal von Neuem aufsteht.
Wenn ich in den Spiegel schaue, sehe ich mich selbst – ohne Halt und ohne die Gegenwart von jemandem, mit dem ich über die Müdigkeit meines Geistes und den Hunger des Tages sprechen könnte.
In der Stille der Wohnung bin ich gezwungen, mir selbst Halt zu geben und mir selbst Gesellschaft in meiner Einsamkeit zu leisten.
Und ich warte auf eine Gegenwart, die mich mit ihrer Sanftheit zu einer Tasse Liebe einlädt.
— Reza Panahi
